Nga Alket Koroshi, mjek nefrolog
Pacientët me sëmundje kronike të veshkave (SKK) kanë një rrezik në rritje të goditjes ishemike dhe hemorragjike në krahasim me popullatën e përgjithshme. Si dëmtimi akut ashtu edhe ai kronik i veshkave shoqërohen në mënyrë të pavarur me rezultate të dobëta pas fillimit të një goditjeje, edhe pas rregullimit të faktorëve konfondues. Sëmundja e veshkave në fazën përfundimtare (ESKD) shoqërohet me një incidencë të rritur 7 dhe 9 herë të goditjeve ishemike dhe hemorragjike, respektivisht, rezultate neurologjike më të dobëta dhe një vdekshmëri 3 herë më të lartë. Dëmtimi akut i veshkave (AKI) ndodh në 12% të pacientëve me goditje në tru dhe shoqërohet me një rritje 4-fish të vdekshmërisë dhe rezultate të pafavorshme funksionale.
Pacientët me SKK duket se kanë më pak akses në teknikat e rivaskularizimit, si tromboliza dhe trombektomia, pavarësisht prognozës së tyre më të keqe. Edhe nëse pacientët me SKK mund të përfitojnë nga këto trajtime specifike në goditjen akute ishemike, prognoza e tyre mbetet më e dobët. Pas trombolizës, SKK shoqërohet me një rritje prej 40% të rrezikut të hemorragjisë intracerebrale (ICH), një rritje prej 20% të vdekshmërisë dhe një rezultat neurologjik më të dobët funksional. Pas trombektomisë, SKK nuk shoqërohet me ICH, por ende shoqërohet me një rritje të vdekshmërisë, dhe AKI me rezultat dhe vdekshmëri të pafavorshme. Ndikimi i dobishëm i gliflozinave në parandalimin e goditjes në tru është ende i pasigurt.
Faktorët jo-tradicionalë të rrezikut të goditjes në tru, si toksinat uremike, mund të çojnë në sëmundje kronike cerebrovaskulare që predispozojnë për goditje në SKK, veçanërisht nëpërmjet rritjes së përshkueshmërisë së barrierës gjaku-tru dhe mekanizmave të dëmtuar të koagulimit dhe trombozës. Studimet paraklinike dhe klinike janë të nevojshme për të vlerësuar në mënyrë specifike ndikimin e këtyre faktorëve të rrezikut jo-tradicionalë në incidencën dhe rezultatet e goditjes, duke synuar optimizimin dhe identifikimin e objektivave të mundshëm terapeutikë.
