Kryefaqja Lifestyle Hipertensioni rezistent në pacientët me sëmundje të veshkave

Hipertensioni rezistent në pacientët me sëmundje të veshkave

0
Shpërndaje

Nga Alket Koroshi, mjek nefrolog

Hipertensioni rezistent (RHTN) përcaktohet nga presioni i gjakut që mbetet i lartë pavarësisht nga trajtimi me doza optimale të 3 agjentëve antihipertensivë nga klasa të ndryshme të ilaçeve, duke përfshirë një diuretik. Përveç një diuretiku, shumica e udhërrëfyesve rekomandojnë trajtimin me një frenues të enzimës konvertuese të angiotenzinës (ACEI) ose bllokues të receptorëve të angiotensinës (ARB) dhe një bllokues të kanalit të kalciumit në këta pacientë.

Trajtimi-RHTN mbetet një problem i rëndësishëm mjekësor, me vlerësime të prevalencës deri në 8% në mesin e pacientëve hipertensivë të trajtuar të vlerësuar nga monitorimi i presionit të gjakut ambulator 24 orësh , dhe arrin 50% në grupe të veçanta, të tilla si pacientët me sëmundje kronike të veshkave CKD) me proteinuri.

Pavarësisht nga frenimi i sistemit renin-angiotensin-aldosteron me një ACEI ose ARB, RHTN mund të rezultojë nga mbajtja jonormale e natriumit e shkaktuar nga shmangia që bën aldosteroni (aldosterone breakthrough), një fenomen që prek 30-40% të pacientëve të trajtuar me ACEI ose ARB mbi 1 vit. Në indet jo epiteliale, aktivizimi i receptorëve mineralokortikoidë të shkaktuar nga aldosteroni në prani të niveleve të larta të natriumit jashtëqelizor nxit inflamimin dhe dëmtimin e indeve, të cilat mund të kontribuojnë në përparimin e CKD dhe sëmundjes kardiovaskulare.

Së bashku, këto vëzhgime sugjerojne arsyetimin e përdorimit të antagonistëve të aldosteronit (antagonistët e receptorëve mineralokortikoidë [MRA]) siç është spironolaktoni në pacientët me RHTN.

Dy meta-analiza të studimeve klinike dhe vëzhguese të kryera nga viti 2002 deri në vitin 2013 arritën në përfundimin se spironolaktoni në mënyrë efektive zvogëlon presionin e gjakut në pacientët me RHTN, megjithëse studimet ishin shpesh të parandomizuara dhe krahasimi midis opsioneve të tjera të trajtimit ishte i kufizuar. Pas këtyre meta-analizave, studimi PATHWAY-2, një studim i rastësishëm, i dyfishtë i verbër, kryqëzues, vlerësoi pacientët me RHTN të mjekuar në 12 javë të trajtimit shtesë me spironolakton, bisoprolol, doxazosin ose placebo.

Spironolactone u gjet të jetë dukshëm më efektive se ilaçet e tjera në uljen e presionit të gjakut, pavarësisht nga nivelet e reninës në plazmë, megjithëse ishte më efektiv në ato me nivelet më të ulëta të reninës. Shumica e studimeve RHTN që vlerësojnë spironolaktonin kanë përjashtuar pacientët me CKD të konsiderueshme për shkak të rrezikut të hiperkalemisë. Në një meta-analizë, shtimi i spironolaktonit në një ACEI ose ARB dyfishoi rrezikun e hiperkalemisë në pacientët me CKD të lehtë deri të moderuar, e kjo varej nga niveli fillestar i filtrimit glomerular (eGFR), niveli i kaliumit në serum (K +), doza e ilaçit, dhe medikamente shoqëruese.

Gjetje të ngjashme u raportuan në një studim vëzhgimi, ku shtimi i një MRA në një regjim frenues të sistemit diuretik-renin-angiotensin-aldosteron ka shumë të ngjarë të shkaktojë hiperkaleminë në pacientët me eGFR fillestare ≤45 mL / min / 1.73 m2 dhe serum K +> 4.5 mEq /L. Zhvillimi i lidhësve të kaliumit me një tolerancë të përmirësuar mund të lejojë rritjen e qëndrueshmërisë së MRA në pacientët me CKD me RHTN duke ulur rrezikun e hiperkalemisë.

Patiromer është një polimer pa natrium, jo i përthithur, K-lidhës, i përdorur për uljen e K + të serumit në pacientët me hiperkalemi. Eshtë parë se, patiromeri parandalon hiperkaleminë në pacientët me sëmundje të zemrës të trajtuar me spironolakton me eGFR <60 mL /min/ 1.73 m2 dhe një histori të hiperkalemisë.

Këto studime në një popullatë të insuficiencës kardiake mbështesin vlerësimin e patromerit si një terapi për të parandaluar hiperkaleminë kur pacientët me RHTN qe trajtohen me spironolakton, pasi përdorimi i tij në CKD shpesh kufizohet nga rreziku i hiperkalemisë.

LËR NJË MESAZH

Please enter your comment!
Please enter your name here