Që nga kohët më të vjetra (antike) arti i tingujve ka qenë njohur si një mjet kurues. Mjekët aziatikë e rekomandonin gjatë operacioneve në personat e kafshuar nga gjarpërinjtë helmues. Në vitin 1304 është përshkruar kontesha e Artois, e sëmurë shumë rëndë, e cila u përmirësua duke dëgjuar muzikën e harpës për tetë ditë me radhë.
Në këtë moment natyrshëm lind pyetja: a përbën dëgimi i muzikës, luajtja e muzikës, ose të dyja së bashku gjëra që nuk mund të na ndihmojnë? Pohojmë se raporti njeri-tingull nuk është i njëanshëm e duhet marrë në konsideratë në favor të tij. Deri tani rezultate me interes të madh janë regjistruar në fushën e disa çrregullimeve të karakterit personal, në pacientët me moshë të re në rastet e dobësimit të dëgjimit ose të vështirësive në të folur (hipokauzi-dobësim i dëgjimit, disfazi-çrregullim i të folurit, dizartri – të meta në artikulimin e fjalëve, belbëzim etj).
Muzikoterapia është përdorur me veçoritë e saj të aplikuara në ndihmë të teknikave drejtshqiptimore, logo pedagogjike, fizioterapeutike riedukative. Vibracionet e tingullit, të prodhuara sipas një metode të përcaktuar të kësaj disipline, janë në gjendje të paktën të sjellin efekte të dobishme. Në fakt, siç është treguar gjerësisht edhe në jetën (koshiencën) e kafshëve, tingujt janë gjendje të ndjekin (pasojnë) një fazë ekuilibri në jetën e brendshme.
Eksperimente të kësaj larmie janë praktikuar në shkallë të gjerë në disa ndërrmarje moderne bujqësore dhe tek kafshët (për shembull, në prodhimin e qumështit e të vezëve) rezultatet ishin të dobishme./ Shëndet+
