Cila do ishte mënyra më e mirë për të parandaluar prekjen e dëmtimin progresiv të veshkave në pacientët diabetikë?
Alketa Koroshi, mjek nefrolog
Mendoj se gjëja e parë që duhet bërë është personalizimi i trajtimit dhe vendosja e disa kritereve e qëllimeve për çdo pacient në veçanti në varësi të moshës, të 
tipit të diabetit dhe të vjetërsisë së diabetit. Duke pasur parasysh që: një diabet prej shumë vitesh, një kontroll dhe normalizim jo i mirë i glicemisë (sheqerit në gjak), prania e albuminës në urinë, dhe gjetja e hipertensionit arterial, të gjithë këta janë faktorë risku të rëndësishëm për dëmtimin e veshkave e progresionin e nefropatisë. Për rrjedhojë, kërkohet një qasje e shumëfishtë që normalizon të gjithë këta faktorë risku.
Së pari, duhet luftuar që të normalizohet me çdo kusht e për një kohë të gjatë glicemia. Glicemia kronike është shkaku kryesor i komplikacioneve vaskulare duke përfshirë edhe dëmtimin e veshkave. Prandaj kontrolli i mirë i glicemisë është thelbësor për të parandaluar fillimin dhe progresionin e dëmtimit të veshkave. Kjo arrihet me anë të përdorimit të ilaçeve antidiabetike nga goja ose me anë të insulinës. Doza dhe kombinimi i tyre bëhet sipas shkallës së diabetit. Kontrolli i glicemisë bëhet jo vetëm duke matur gliceminë esëll, por ka rëndësi në radhë të parë që hemoglobina e glukozuar (HbA1C) të mos kalojë nivelin 7.0%.
Duhet pasur kujdes se edhe mjekimi shumë intensiv me doza të mëdha ilaçesh mund ta shpjerë të sëmurin në të kundërtën domethënë në hipoglicemi që përbën rrezik për jetën e të sëmurit. Prandaj duhet të shmanget hipoglicemia dhe duhen zgjedhur ilaçet antidiabetike, sipas nivelit të dëmtimit të funksionit renal.
Mjekimi i tensionit të lartë të gjakut duhet të synojë që tensioni të mos jetë më shumë se 140/80 mmHg, madje në ata me albuminuri të lartë të jetë nën 130/80 mmHg. Mirë është që të përdoren kombinime të disa ilaçeve anti hipertensive, por duhet preferuar që ndër ilaçet e kombinuara të jetë një inhibitor enzimës konvertuese ose një bllokues i receptorëve të angiotensines, sepse këto preparate jo vetëm ulin tensionin e gjakut, por ato edhe pakësojnë albuminën në urinë (enalapril ose losartan). Veç asaj, efekt të mirë kanë edhe ilaçet që frenojnë aldosteronin, i cili luan një rol mbrojtës kundër dëmtimit të veshkave. Si i tillë përdoret spironolaktoni.
Një efekt shumë të mirë në trajtimin e hipertensionit arterial në këta të sëmurë, por edhe për mbrojtjen e veshkave ka edhe përdorimi i diuretikëve, si hidroklortiazidi, si edhe i kalcium-bllokuesve, si psh amlodipina.
Një tjetër objektiv që duhet pasur parasysh në këta pacientë, është trajtimi i çrregullimeve të yndyrnave në gjak. Çrregullimet e yndyrnave janë faktor risku për aterosklerozën e sëmundjet kardiovaskulare të cilat përbëjnë një shkak madhor të vdekshmërisë tek pacientët me diabet e dëmtime të funksionit të veshkave. Përdorimi i statinave (psh atorvastatina) është efikas në uljen e komplikacioneve kardiovaskulare, por edhe në pakësimin e albuminurisë.
