Nga Alket Koroshi, mjek nefrolog
Hipokalemia (niveli i kaliumit në serum 3.5 mmol / l ose më i ulët) është mbase anomalia më e zakonshme e elektroliteve me të cilën përballet klinicisti dhe gjithashtu te pacientët ulja e marrjes, rritja e zhvendosjes në qeliza, ose, më shpesh, rritja e humbjeve në urinë, traktin gastrointestinal ose djersa mund të çojë në një ulje të përqendrimit të kaliumit në serum . Ngjashëm me hiperkaleminë, hipokalemia është shpesh asimptomatike, veçanërisht në pacientët me hipokalemi të lehtë (kalium në serum 3,0-3,5 mmol/l). Pacientët me hipokalemi të rëndë (kalium në serum më pak se 2.5 mmol / l) zakonisht paraqiten me dobësi të përgjithësuar dhe me hipokaliemi të rëndë mund të nxisin rabdomiolizën që shfaqet si ndjeshmëri muskulore dhe ënjtje. Aritmitë kardiake janë të zakonshme në hipokalemin. Në hipokaleminë mesatare deri të rëndë, ndryshimet në EKG janë minimale dhe shpesh të kufizuara në praninë e valës U.
Menaxhimi i hipokalemisë
Trajtimi ka dy objektiva: zëvendësimin dhe korrigjimin e humbjes së kaliumit. Trajtimi varet nga ashpërsia e hipokalemisë . Në hipokaleminë e lehtë (K + 3-3,5 mmol / l), mungesat mund të korrigjohen nga ushqime të pasura me element ose nga kalium shtesë oral. Një dozë prej 40–100 mmol / d është e mjaftueshme për trajtimin e tij. Për hipokaleminë e moderuar (2-3 mmol / l), rekomandohet zëvendësimi oral i kaliumit si klorur kaliumi, fosfati i kaliumit ose bikarbonat kaliumi. Në rastet e hipokalemisë së rëndë (K + <2.5 mmol / l), kaliumi jepet në mënyrë intravenoze, por shpejtësia e administrimit të kaliumit nuk duhet të kalojë 20 Eq / h (100–150 mEq / ditë). Përqendrimi i kaliumit në serum nuk duhet të kalojë 30 mEq për çdo 500 cc serum. 20 mmol / ditë kalium në formë orale në ditë është zakonisht i mjaftueshëm për të ruajtur përqendrimin e kaliumit në serum brenda diapazonit normal në pacientët me humbje të shtuar.
