Një ditë, babai i një familjeje shumë të pasur mori djalin e tij në një udhëtim rreth vendit me qëllimin e vetëm për ti treguar djalit si jetojnë të varfërit. Ata kalojnë disa ditë dhe netë në fermën e një familjeje që konsiderohej shumë e varfër. Në kthim të udhëtimit të tyre, babai pyeti djalin e tij, “Si ishte udhetimi?”
“Ishte madheshtor, baba.”
“A e pe si jetojnë njerezit e varfër?” pyeti babai.
“Oh po,” iu pergjigj djali.
“Pra, më thuaj, çfarë mësove nga ky udhëtim?” pyeti babai.
Djlai u pergjigj, “Pashë që ne kemi vetëm një qen dhe ata kanë katër. Ne kemi një pishinë që arrin deri në gjysmën e oborrit tonë, ata kanë një përrua që nuk ka fund. Ne kemi llampa të importuara në oborrin tonë, dhe ata kanë yjet natën. Bukuria që ne shohim shkon deri në oborrin e përparmë, ata kanë të gjithë horizontin. Ne kemi një copë të vogël toke ku jetojmë, ndërsa ata kanë fusha që shkojnë përtej shikimit tonë. Ne kemi shërbetorë që na shërbejnë neve, ata i shërbejnë njëri-tjetrit. Ne e blejmë ushqimin tone, ata e rrisin vetë atë. Ne kemi mure rreth pronës sonë për të na mbrojtur, ata kanë shokë për tu mbrojtur.”
Babai i djaloshit mbeti pa fjalë.
Më pas djali i tij shtoi, “Faleminderit, baba, që me tregove sa të varfër ne jemi.”
