Nga mjeku kardiolog Bernard Shehu
Si te njeriu i shëndoshë, si te njeriu i sëmurë ato çka ndodhin në trup nga mosngrënia, mospirja janë të njëjtat, pra ka çrregullime të lëngjeve të trupit, çrregullime të kripërave, pakësim të lëndëve ushqyese. Te njeriu i shëndoshë kjo është e mirë, 
sepse fut në lojë mekanizmat e përshtatjes gjatë këtyre situatave që në kushtet normale, duke qenë se ne nuk vuajmë nga uria ose etja kronike, nuk i kemi të zhvilluar këta mekanizma mbrojtës. Kjo është edhe dobia e argjërimit.
Nuk diskutohet që asnjë njeriu të shëndoshë nuk i thuhet që të rrijë me pak ujë dhe pak ushqim, sepse kjo do të ishte jo mjekësore. Ashtu si 30 ditë grevë urie do të sillnin probleme në organizëm. Por ajo ç’ka rekomandohet, është që të konsumohen 1 -2 litra për mëngjes ujë ose lëngje që mund të jenë në formën e ujit, të supës, të qumështit, të dhallës etj. Të merret një sasi karbohidratesh e mjaftueshme. Populli ynë e ka zgjidhur këtë punë duke futur petullat dhe kulaçin, ka dhe forma të tjera.
Mëngjesi duhet të mos jetë shumë i rëndë, sepse rëndon trupin. Në darkë është e kundërta. Fillon me ujë, vazhdohet me supë, hahet diçka si patate apo oriz dhe vazhdohet me mish. Si nga ana mjekësore, ashtu edhe nga ana fetare nuk lejohet që të kalohet në mbingrënie. Sepse gjithë ky ushqim i menjëhershëm brenda një ore mund të sjellë edhe ndërlikime. Kjo është perfektja, një i shëndoshë që mban këtë regjim, nuk ka pse të ketë probleme gjatë argjërimit. Tek njerëzit e shëndoshë fusim dhe ata që kanë një hipertension të stabilizuar, personat me sëmundje të stabilizuar.
