Më e mira është të mësoheni me shijen e ushqimeve siç janë, në gjendjen natyrale. Kripa është e padobishme në sallatë, kurse peshku ka kripë në vetvete. Nëse nuk hiqni dot dorë përfundimisht, të paktën rralloni përdorimin e saj. Dhe kjo duhet të vijë gradualisht, në mënyrë që qiellza të mësohet me ushqimet me pak kripë. Është një “riedukim” ose “stërvitje” e shijes. Përpos kësaj mund të përdorni “truke” të vogla në kuzhinë për të përftuar një shije të përafërt me të kripurën, si p.sh. të shtoni në gatime erëza, koncentrate, limon apo uthull.
Kripa e kuzhinës përbëhet nga kloruri i natriumit dhe nxirret nga uji i detit (kripë deti) ose nga minierat e krijuara nga avullimi i ngadaltë i pellgjeve të lashta detare (kripë guri). Nga kripa e ashpër, pas një procesi përpunimi përftohet kripa e imët dhe e bardhë, e cila përmban vetëm klorur natriumi. Kjo kripë nuk këshillohet të konsumohet, pasi është përftuar pas një sërë procesesh përpunimi, të cilat pastrojnë sulfatet, kalciumin, magnezin, kaliumin, hekurin, jodin (!) e kështu me radhë. Me pak fjalë, industria i heq kripës jodin natyral për t’ia shtuar më pas artificialisht (ç’zgjuarsi!). Ndaj ne sugjerojmë të blini kripë të trashë, të papërpunuar (e gjeni në CONAD). Kripa e jodizuar është një domosdoshmëri, jo më një alternativë. Organizata Botërore e Shëndetësisë rekomandon përdorimin e kripës me jod nga gjithë popullsia, për të parandaluar ose korrigjuar problemet që lindin nga mungesa e jodit në organizëm./shendeti.com.al
