Nga Alket Koroshi, mjek nefrolog
Sarkoidoza është një sëmundje inflamatore, multisistemike me një shkak të panjohur me një gamë të gjerë të manifestimeve klinike. Çrregullimi mund të prekë pothuajse çdo organ në trup – kryesisht mushkëritë, sistemin limfatik, lëkurën ose sytë ose një kombinim të këtyre vendeve – dhe karakterizohet nga formimi i granulomave jo të rënda.
Përshkrimi i parë i sarkoidozës i atribuohet Jonathan Hutchinson, një kirurg dhe dermatolog që praktikonte në Londër në fund të viteve 1800, i cili identifikoi pacientët me lezione të pazakonta të lëkurës. Shfaqjet sistemike të sëmundjes u njohën në dekadat rreth fundit të shekullit XIX.
Pavarësisht përpjekjeve të disa brezave studiues, kuptimi ynë për mekanizmat e sëmundjes dhe epidemiologjinë e përgjithshme të sarkoidozës mbetet i kufizuar. Paraqitja klinike e sarkoidozës varet nga intensiteti dhe kohëzgjatja e inflamacionit dhe organeve të përfshira. Mendohet se një përgjigje imune e crregulluar kundër antigjeneve të caktuara mjedisore rezulton në inflamacion të qëndrueshëm granulomatoz dhe dështim në pastrimin e antigjeneve fyese.
Prevalenca dhe paraqitja e sarkoidozës janë të ndryshueshme. Antigjeni shkaktues ka të ngjarë të ndryshojë sipas racës ose grupit etnik, vendndodhjes gjeografike dhe prejardhjes gjenetike individuale.
Prognoza është gjithashtu shumë e ndryshueshme, duke filluar nga remisioni spontan deri tek inflamacioni kronik i komplikuar nga fibroza ose dështimi i pakthyeshëm i organeve të lidhura ose të dyja. Sarkoidoza ndikon negativisht në jetën e pacientëve dhe familjeve të tyre. Ashpërsia e sëmundjes, kushtet bashkëjetuese dhe cilësia e jetës ndikohen nga statusi shoqëror, raca ose grupi etnik, gjinia dhe të ardhurat. Duke pasur parasysh rrjedhën klinike të paparashikueshme dhe pasigurinë rreth qasjeve adekuate të trajtimit, menaxhimi i sarkoidozës mbetet sfidues.
