Hekuri është një element gjurmë thelbësor për pothuajse të gjithë organizmat e gjallë. Edhe pse hekuri është një nga elementët më të bollshëm në koren e tokës, hekuri ferrik, një formë e oksiduar e zakonshme në mjedisin e pasur me oksigjen në sipërfaqen e Tokës, është pak i tretshëm dhe i vështirë për t’u aksesuar nga shumica e formave të jetës.
Prandaj, organizmat biologjikë kanë evoluar mekanizmat që ruajnë hekurin dhe e riciklojnë atë nga brenda. Tek njerëzit e rritur, hekuri total i trupit si përmbajtje është afërsisht 3-4 g, ndërsa humbjet normale ditore janë vetëm 1-2 mg. Për të qëndruar ekuilibri i hekurit, njerëzit e shëndetshëm duhet të marrin një sasi të ngjashme hekuri nga dietat e tyre.
Aftësia e hekurit për të dhuruar ose pranuar një elektron në mjedise qelizore dhe jashtëqelizore është ajo që e bën atë një përbërës katalitik të gjithanshëm të shumë enzimave të përfshira në bioreaksionet që prodhojnë energji dhe rrugët kritike biosintetike, si dhe në enzima që gjenerojnë specie reaktive të oksigjenit për mbrojtjen e bujtësit. Hekuri gjithashtu koordinon oksigjenin brenda hemoglobines dhe mioglobines, molekula të përfshira në transportin e oksigjenit dhe ruajtjen e tij qelizore.
Në sistemet biologjike, hekuri kryen funksionin e tij në lidhje me tre lloje të zakonshme te pjesëve: hekur i koordinuar nga zinxhirët anësor proteinik, hekur i kompleksuar brenda porfirinës se unazes se hemit dhe hekuri brenda grupimeve hekur-squfur. Jashtë këtyre mjediseve të kontrolluara, hekuri shfaq një reaktivitet të çuditshëm që mund të dëmtojë qelizat dhe indet./ webMD
