Nga Alket Koroshi, mjek nefrolog
Podocitopatitë janë sëmundje të veshkave në të cilat dëmtimi direkt ose indirekt i podociteve nxit proteinurine ose sindromën nefrotike. Tek fëmijët dhe të rriturit e rinj, variantet gjenetike jane present në> 50 % me gjene të shprehura ne podocite, gjene sindromale jo-podocitare dhe fenokopje me anomali të tjera gjenetike themelore shkaktojnë podocitopati që lidhen me sindromën nefrotike rezistente ndaj steroideve ose proteinuri të rëndë.
Një shumëllojshmëri e varianteve gjenetike ka të ngjarë të kontribuojnë në zhvillimin e sëmundjes. Ndër gjenet me trashëgimi jo-Mendeliane, variantet në APOL1 kanë madhësinë më të madhe të efektit. Përveç varianteve gjenetike, shkaktarët mjedisorë të tillë si faktorët e lidhur me imunitetin, infeksionin, toksicitetin dhe hemodinamikën dhe obeziteti janë gjithashtu shkaqe të rëndësishme të dëmtimit të podociteve dhe shpesh kombinohen për të shkaktuar shkallë të ndryshme të proteinurisë tek fëmijët dhe të rriturit. Manifestimet tipike në biopsinë e veshkave janë lezione të ndryshimit minimal dhe lezione fokale segmentale të glomerulosklerozës. Trajtimi standard për podocitopatitë parësore që manifestohen me lezione fokale segmentale të glomerulosklerozës përfshin glukokortikoidet dhe ilaçe të tjera imunosupresive; Individët që nuk reagojnë me një zgjidhje të proteinurisë kanë një prognozë të dobët të veshkave. Antagonistët e sistemit Renin-angiotensin ndihmojnë në kontrollin e proteinurisë dhe ngadalësojnë përparimin e fibrozës. Menaxhimi simptomatik mund të përfshijë përdorimin e diuretikëve, statinave, profilaksinë e infeksionit dhe antikoagulimin.
